Met tweeën in bed

Twee veiligheidsmensen blokkeren plots de toegang tot de afdeling neurologie. Een clown in een Roemeens ziekenhuis is verdacht. Het is 's avonds 21.00 uur. Zojuist heb ik met Anca en Tatjana 2,5 uur gereisd over zandweggetjes, geasfalteerde gatenkaaswegen en ook een paar kilometer gewone weg. We komen uit het dorpje Valea Screzii en willen op bezoek bij de verstandelijk gehandicapte Luminitza (lichtpuntje). De beide medewerkers van Father Tanase weten de veiligheidsmensen te overtuigen van mijn clowneske onschuld. Een fikse verpleegster foetert 5 bezoekers de ziekenhuiskamer uit om ons tot Luminitza toe te laten. De moeizaam klanken voortbrengende teener huilt van vreugde als ze ons ziet. Ze ligt bij een volwassen vrouw in bed. Er is een beddentekort in dit ziekenhuis van Boekarest. De kamer waarin 5 bedden staan en 2 ligbanken is bevolkt door 9 mensen en 8 bezoekers; de 5 weggestuurde mensen zijn al weer terug. Luminitza is gisteren plotsklaps opgenomen nadat maanden lang de doktoren in een plaatselijk ziekenhuis op een half uur rijden van Valea Screzii haar hoofdpijnen hadden toegewezen aan haar verstandelijke handicap. In Boekarest is onder zware druk van Father Tanase een plaatsje voor haar ingeruimd, weliswaar bij een ander in bed. Na een eerste onderzoek verontschuldigen de doktoren zich, het blijkt een grote kwaadaardige tumor. Ze zal de volgende week worden geopereerd. Waarschijnlijk blijft ze blind, doof, mogelijk verlamd.
Om 13.00 uur die nacht ben ik terug in Valea Screzii na een dodenrit door donker Roemenië, waar onverlichte paardenkarren, koeien en voetgangers de tweebaanswegen delen met stinkend vrachtverkeer, Mercedessen en Dacia's. Gelukkig zijn de kippen al op stok.

Valea Screzii en de Kruimeltjes van Roemenië

Met 1113,06 euro die overbleven uit een eerdere lezersactie in 2002 van Groot Eindhoven, aangevuld met 600 particuliere euro¹s en nog wat uit eigen zak, arriveren mijn collega musicus Paul van der Heijden en onze Roemeense vertaalster Linda Loonen en ik na een vermoeiende rit van 3 dagen diep in de Roemeense bergen. Via onverharde kuilen, gaten en bobbels hobbelen we Valea Screzii binnen. Herders begroeten ons, hun koeien bellen. Dan komen ze van meerdere kanten aangesneld, de "abandoned children" van Roemenië, waarvan er zo'n 200 in de leeftijd van 0 tot 25 jaar onderdak hebben gevonden in de dorpjes Valea Screzii en Valea Plopului van Father Tanase (priester in de Roemeens orthodoxe kerk). De meiden uit het meidenhuis met hun scheve en half rotte tanden lachen naar ons met de mooiste lach die ik ooit mocht ontvangen...; het 'Roemeense Kruimeltje' George slaat zijn armen om me heen en Linda en Paul worden met onverstaanbare vragen bestookt. Volop wordt geïnformeerd naar de andere 10 Brabantse artiesten met wie ik vorig jaar het theaterproject Droomkracht mocht opzetten. Ze zijn er dit jaar niet bij wegens geldgebrek voor reis en materialen. Gelukkig dat schilder Kuijten, een bevriend verhalenvertelster en de Albert Heijn met wat materialen sponsorde. Hiermee kunnen we in kleinere opzet toch zo¹n 90 kinderen een week lang de kracht van theater en fantasie laten meemaken. Droomkracht 2003. Waar vorig jaar het verhaal van de terugkeer en genezing van de verloren gewaande koningin de twee dorpen in hun en onze ziel raakte, zal dit jaar de droom uit mijn voorstelling Het Maskermannetje de inspiratie tot een wederzijdse ontmoeting vormen.

Het Maskermannetje

Met George en zijn zusjes gaat het goed. Na jarenlange mishandelingen door hun intussen overleden vader werden ze zwervend met hun aan alcohol verslaafde moeder in de straten van Boekarest aangetroffen en door Father Tanase in dit dorp opgenomen. Sinds een paar maanden hebben zij een nieuwe moeder. Hun drugsgebruik is gestopt. Goedlachs wordt er dag in dag uit met me geflirt, word ik in de luren gelegd, worden er loeren gedraaid en ben ik getuige van hun stille geluk... een thuis. De andere meiden tussen de 14 en 25 jaar praten 6 dagen lang honderduit. Met een paar woorden Italiaans en de taal van voeten en handen en met de mimiek die een clown eigen is beantwoord ik al hun vragen en raak keer op keer ontroerd door hun lach met die scheve tanden. Hoewel de meiden in het dorp berucht zijn om hun plotse onverklaarbare woede-uitbarstingen, worden we overstelpt met aandacht. Met name de dagen na het spelen van de voorstelling lijken de meiden in niets meer op die ze ooit waren in de weeshuizen en in de straten van Boekarest. De twee voorstellingen spelen we in de mooiste openluchttheaters. Tegen een helling met boomstammen als tribune en een sterrenhemel als overkapping. Overigens na eerst alles vanwege plotse regen te hebben moeten afbouwen en vervolgens in 2 uur weer te hebben moeten opbouwen. De tweede voorstelling in een weiland wordt muzikaal begeleid door honderden krekels. Het publiek bestaat naast de "abandoned children" uit "normale" dorpskinderen en hun ouders. Dat de voorstelling in het hart raakt blijkt wanneer beeldensnijder Radou na afloop 7 maal om het decor loopt, hardop mompelend "c'est formidable... c'est formidable...c'est...".

Kurkentrekker

's Avonds om 12 uur, wanneer de bus na 2,5 uur decor afbreken is ingeladen en met vereende krachten uit de modder is geduwd, praten we met Father Tanase na. Een fles wijn wordt geopend met behulp van mijn accuboormachine. Een kurkentrekker is niet aanwezig. De plannen van Father Tanase zijn het bouwen van nog meer huizen voor verweesde kinderen, mishandelde kinderen, voor jonge vrouwen die gevlucht zijn om niet illegaal met breinaalden geaborteerd te worden, voor kinderen van ouders met zware alcoholproblemen. Deze kinderen krijgen naast onderdak en eten tevens scholing. De oudere kinderen wordt een vak geleerd en vrouwen vanaf 16 jaar wordt een weeskind toegewezen en geleerd er moeder voor te zijn.
Father Tanase is tegen adoptie naar andere culturen en fulmineert tegen de druk van de Nederlandse en Israëlische regering om kinderen af te staan aan homofiele echtparen. Kern van zijn betoog is verder dat vanuit de Roemeense orthodox religieuze cultuur een veel grotere inspiratieve bindende kracht uitgaat dan vanuit een maatschappij met een materialische inslag. In deze discussie kan en wil ik me niet mengen. Enerzijds vanwege mijn gebrekkige Frans en anderzijds vindt hier in deze discussie een botsing van culturen plaats, waarvan ik me afvraag of in een uur tijd een verschil van eeuwen tot elkaar gebracht kunnen worden. En is het respect dat we voor elkaar hebben niet meer waard om gekoesterd en stap voor stap uitgebouwd te worden, dan om de verschillen van inzichten met heftige argumenten te benadrukken. Boeiend is in ieder geval dat we dezelfde kinderen weten te bereiken, ieder geïnspireerd vanuit eigen liefde voor het leven en haar mogelijkheden. Om half twee 's nachts rol ik mijn bed in. Father Tanase moet om 4 uur alweer op voor zijn ochtendienst die tot 8 uur zal duren. Daarna volgt zijn dagprogramma waarin de bouw van nieuwe huizen wordt besproken, een vrachtwagen met hulpgoederen (waaronder drinkwater) wordt uitgeladen, zijn kapotte wagen in Boekarest moet worden gerepareerd en opgehaald en tevens Luminitza wordt bezocht, een oude huilende weduwe wordt bezocht (een koe heeft het hele maïsveld van de oude vrouw vernield) enzovoort enzovoort.
Paul, Linda en ik met de hulp van 3 Roemeense vrijwilligers, geven naast 2 voorstellingen, 5 dagen lang workshops verdeeld over 90 kinderen. Dit mondt op de laatste dag uit in een parade door de enige straat van het dorp. Eerst wordt 's avonds op de enige videorecorder uit het dorp (de tweede is kapot) gekeken naar videobeelden van Droomkracht 2002. Daarna volgt in het schemerdonker een parade met zelfgemaakte lampions, zelfgemaakte maskers en met muziek van Paul. Het gaat er met regelmaat ruw aan toe. De herders die de afgelopen dagen getrouwd leken met hun koeien, willen ook meedoen maar zijn dikwijls ruw naar de kinderen. Gejoel en gefluit overheersen de muziek van Paul. En dan is er even plotseling weer die serene rust. Aan de trappen van het kerkje wordt Droomkracht 2003 afgesloten door gezamelijke gebeden en gezangen. De pater vertelt een oud verhaal over een beeld van Maria met het kindje Jezus in de arm. Een clown vertoont zijn kunsten voor het beeld. Dorpelingen spreken hier schande van. Totdat Jezus in Maria¹s armen begint te lachen. De pater vervolgt: ³Wie zijn wij om de clown niet in onze harten toe te laten ?² Theater en religie hebben elkaar in dit dorp gevonden. Misschien dat enkele van de "abandoned children" met muziek van Paul, het licht uit Linda's lampionnen en met mijn clown in hun hart durven dromen, dromen van een zelf te kiezen toekomst zoals in Het Maskermannetje. Met de warmte die zij ons hebben gegeven kan ik het in ieder geval wel. En misschien ontmoeten we elkaar volgend jaar nog een keer, als lezers van dit blad het mede mogelijk maken.

Arno Huibers

naar boven

---

Amsterdam weert buitenlandse straatartiesten.

Het stadsdeel Amsterdam-Centrum heeft besloten om vanaf 1 december 2003 geen vergunning meer te verlenen aan straatartiesten (mimespelers, clowns, jongleurs, goochelaars, etc.) uit het buitenland. Alleen Nederlanders en personen met een EU paspoort *plus* verblijfsstatus krijgen nog een vergunning.

Op straatmuzikanten is deze nieuwe regel niet van toepassing.

Wij, de Samenwerkende Amsterdamse Straatartiesten, geloven dat dit een nekslag voor de Amsterdamse straattheater-scene is. Ook geloven wij dat deze nieuwe regel in conflict is met o.a. de grondwet.

Lees meer hierover op www.straattheater.info

naar boven

---

Kaartjes omwisselen

Beste mensen,

Even geleden zouden wij naar Veldhuis en Kemper gaan te Orpheus in Apeldoorn. Helaas werd mijn schoonvader dermate ziek dat wij opgeroepen werden direct naar Friesland te rijden. Omdat er voor de voorstelling een wachtlijst bestond ben ik nog als een gek naar Orpheus gereden om de kaartjes om te wisselen voor een cadeaubon en om iemand anders, die op de wachtlijst stond, een plezier te doen maar wat denk je:

'WIJ WISSELEN GEEN KAARTJES OM, DIT KAN ALLEEN TOT 4 DAGEN VOOR DE VOORSTELLING'.

Dat het geld kost om de kaartjes in te wisselen vind ik tot daar aan toe, maar helemaal niets doen terwijl er mensen op de kaartjes zitten te wachten vind ik onaanvaardbaar. Omdat dit een uitzonderlijke kwestie betrof wilde de kassajuffrouw nog wel kijken of er iemand langskwam maar verder werd er niets mee gedaan. Ze achtte de kans trouwens erg klein en inderdaad: bij navraag waren de kaartjes niet benut (al kun je dit zelf natuurlijk niet controleren). Wij zijn nu bijna 100,- gulden (ik weet: je mag niet meer denken in guldens) kwijt terwijl wij er helemaal niets aan gehad hebben, en wij wilden nog zo graag naar Veldhuis en Kemper.

Ook is het niet zo dat wij passanten zijn maar samen met vrienden zijn wij dit seizoen goed voor euro 1.500,- Dit bedrag is al in het voorjaar geïnd door Orpheus omdat je tegenwoordig een abonnement moet nemen anders ben je te laat voor kaartjes.

Kunnen jullie als artiest (belangen) hier niet iets tegen doen? Er wachten dus mensen op kaartjes, die mischien wel in de rij hebben gestaan aan het begin van het seizoen maar helaas net te laat waren. Deze mensen zouden alleen met één telefoontje geholpen kunnen worden. Administratief is dit toch niet zo'n probleem voor een theater, ik wilde zelf ook wel iemand bellen maar dat kan niet ivm wet privacy. Of is dit misschien gemakzucht: het geld is immers allang binnen.....

Ik vind het initiatief om een ticketbox in Amsterdam te openen geweldig. Ik hoop dat dit navolg heeft in meerdere plaatsen of misschien op internet, waarbij je als persoon ook tickets kan plaatsen?

Zo, een beetje mijn hart gelucht. Misschien kunnen jullie er niets aan doen maar dan is in ieder geval bij de artiesten bekend dat als er lege plekken in de zaal zijn, deze misschien toch verkocht zijn.

Mvg
Lidy de Ruiter

naar boven

---

Marianne Parie wint Life-Style Award !

In de drukbezochte Orangerie vond zondag 21 november 2004 een Lifestyle Event plaats, georganiseerd door Willemijn Smulders. Het enthousiaste publiek kon kennis nemen van stijlvolle presentaties in een perfecte ambiance.

Marianne Parie maakte met haar performance een grote indruk op de aanwezigen. Klassieke danseressen op spitzen voerden een dans op in prachtige kostuums met indrukwekkende hoofdtooien. De hoofdtooien en kostuums waren gedrapeerd met de haute couture creaties van Rodrigo Otazu. Juwelier Bas Verdonk had daarvoor een speciale collectie samengesteld. De danseressen voerden hun performance uit op speciaal gecomponeerde muziek van componist Christiaan de Roo.

Marianne Parie kreeg tijdens de Lifestyle Event de Lifestyle Award opgespeld door Mari van de Ven. De Award, een gouden broche met briljant die tijdens de Event gemaakt werd door Bas Verdonk Juweliers, zou uitgereikt worden aan de deelnemer met de beste presentatie.
Niet allen het publiek, maar ook de jury bleek van haar performance onder de indruk.







Uitreiking Award,
vlnr: Mari van de Ven, Bas Verdonk en Marianne Parie
fotograaf Alain Lemmens

naar boven

---

 

Het "Beste idee van Nederland" is niet zo'n best idee! 

 

Iedereen die een goed idee heeft en zichzelf serieus neemt gaat proberen zijn idee te realiseren. Maar waar te beginnen? Voordat je een idee hebt doorontwikkeld, producenten en financiers hebt gevonden, is je idee al vele malen geëtaleerd aan derden en daarmee vogelvrij, tenzij je het idee hebt geregistreerd.

Zonder een bewijsregistratie kan iedere betrokkene met jouw idee aan de haal gaan. Plagiaat is dan ook niet voor niets irritatie nummer één in vele branches.

 

De weg naar een octrooi is lang, ingewikkeld en kostbaar. Velen hopen dit te kunnen omzeilen en denken hun geluk te vinden bij een wedstrijd: het beste idee van Nederland!

Meedoen aan dit tv-programma biedt ogenschijnlijk vele mogelijkheden voor creatieve gelukzoekers.

Vol enthousiasme wordt door de deelnemers uitvoerig de in- en outs van hun idee en/of vinding uitgelegd. Dit in de hoop dat zij tot de uitverkorenen gaan behoren die verder komen in de realisatie en productie van hun idee.

De gedachte aan succes, het snelle geld en eeuwige roem maakt mensen echter erg onzorgvuldig en onoplettend. Helaas zitten aan deelname vele valkuilen en onrechtvaardigheden verbonden.

 

De grootste valkuilen zitten in de deelnemersvoorwaarden.

Artikel 8* stelt als voorwaarde dat je jou idee niet eerder hebt mogen registreren.

Je moet verklaren dat je jouw idee uitsluitend bij de stichting, die de wedstrijd “het beste idee van Nederland” organiseert, hebt aangeboden. Dat betekend dat als je al eerder gelobbyd hebt met je idee, je eigenlijk geen kans meer maakt.

Voorts moet je afstand doen van alle intellectuele eigendomsrechten van jouw idee, d.w.z. je geeft gewoon je idee weg! (zie artikel 9*). Als je idee dan uitgekozen wordt mag de stichting jouw idee over dragen aan een commercieel belanghebbend bedrijf. Er is wel sprake van dat je de afgestane rechten terug krijgt in de vorm van een “schriftelijke mededeling” (??!? Zie artikel 13*). Een schriftelijke mededeling is geen overeenkomst! Er wordt ook géén termijn genoemd waarin dat zou moeten gebeuren. Intussen kan die stichting alles met jouw idee ondernemen en mag jij er zelf niets meer mee doen.

In artikel 15* wordt je verplicht geen mededelingen te doen aan derden over je eigen idee, maar deze geheimhoudingsplicht geldt dan weer niet voor de stichting.

 

Verder worden er percentages genoemd over royaltyopbrengsten. Of deze reëel zijn kan ik niet 123 beoordelen. Dit zal per idee verschillen en is mede afhankelijk van investeringen die nodig zijn in de verdere ontwikkeling/productiekosten en het te verwachten commercieel succes. In ieder geval sluit men hiermee verdere zakelijke onderhandelingen uit.

Als sluitstuk en allergrootste valkuil artikel16*: “De stichting heeft het recht om publiciteit te geven aan alle ingezonden Ideeën, ongeacht of deze al dan niet als winnend worden aangemerkt respectievelijk voor verdere exploitatie worden geselecteerd…….”

Weinig mensen kunnen inschatten wat de gevolgen van dit artikel zijn, evenmin de deelname aan het tv-programma.

In gewoon Nederlands betekent het dat je absoluut niet meer in aanmerking komt voor een octrooi op jou idee! Een van de absolute voorwaarden om een octrooi te verkrijgen is juist dat jouw idee NIEUW moet zijn, d.w.z. het mag niet eerder gepubliceerd of door de media uitgezonden zijn.

 

Als iemands idee niet is geselecteerd, wil dat absoluut niet zeggen dat het idee waardeloos is. Veel ideeën die niet door de jury uitgekozen zijn, hebben wel zeker bestaansrecht en kunnen door andere partijen uitgevoerd en in de markt gezet worden. De mogelijkheid om je idee ten gelde te maken is door deelname aan het programma definitief van de baan.

Uiteindelijk dus toch niet zo’n goed idee………..!

 

Roel van Dongen

Directeur/eigenaar IdeeSafe

Meer info zie www.ideesafe.nl

 

©, 2007, Roel van Dongen

naar boven

---

Het zal je als artiest maar overkomen: belastingcontrole!  (door André Hubregtse)

Kroegverhalen zijn er genoeg in omloop over dit fenomeen. Meestal is de verteller van die verhalen tevens de held in kwestie die onverschrokken alle aanvallen van de duivelse ambtenaar heeft weerstaan (maar ook peentjes heeft gezweet, zo weten wij). Bij het ABC heeft men een zwak voor helden; daarom een korte handleiding die tot de heldenstatus kan leiden bij een belastingcontrole.  

Meerdere soorten controles

De belastingdienst gaat bijna nooit lukraak op pad om iemands fiscale handel en wandel aan een inspectie te onderwerpen. Eerst wordt een uitgebreide selectie toegepast en daarna wordt besloten welk soort controle uitgevoerd gaat worden. Zo lopen startende ondernemers de kans bezoek te krijgen van een overwegend vriendelijke ambtenaar die even komt kijken of alles goed op de rit staat. Daarbij worden naar hartenlust adviezen verstrekt teneinde de rookie op het rechte pad te houden. Van dit soort starterbezoeken hoeft dan ook niemand wakker te liggen. De meer serieuze controles richten zich in het algemeen op de die-hards die al een tijdje meelopen. Bij de belastingdienst wordt eerst een kosten-batenanalyse gemaakt en dan besluit men wel of niet op pad te gaan. Vaak beperkt men zich dan tot een deelcontrole waarbij één of twee in het oog springende onderwerpen worden bekeken, maar het kan ook zijn dat een volledige controle wordt uitgevoerd. In dat laatste geval zal menig kast overhoop moeten worden gehaald om alles uit heden en verleden bij elkaar te zoeken.

Artiesten kunnen met alle soorten controles te maken krijgen, zelfs met binnenvallende ambtenaren die in een horecagelegenheid plotseling het personeel komen controleren. Menig artiest kent wel de verhalen van uit het raam klimmend keukenpersoneel en wegduikende barkeepers.  

Wat wordt allemaal gecontroleerd?

Als artiest heb je eigenlijk niet zo veel te duchten van een belastingcontrole, als je de zaakjes maar een beetje op orde hebt. Er zijn bij de belastingdienst maar weinig ambtenaren met specifieke kennis van zaken over artiesten en dus is er ook maar moeilijk iemand te vinden die het wenst op te nemen tegen een adviseur die wél op de hoogte is van alle afwijkende regeltjes. Zo heb ik bij Backstage Belastingadvies in 12 jaar tijd hoogstens 15 controles begeleid. Dat is opvallend weinig en heeft mede te maken met het gegeven dat bij artiesten niet zo veel te halen valt. Als je daar een peperdure ambtenaar op af stuurt, loopt de reeds genoemde kosten-batenanalyse al snel mank. Maar goed, áls je dan gecontroleerd wordt dan weet je dat er om agenda’s wordt gevraagd en ook weet je dat de reiskosten worden gecontroleerd. Ook de uren die leiden tot de felbegeerde zelfstandigenaftrek worden gecontroleerd en misschien wordt ook nog een blik geworpen op de rest van de kosten. Welnu, een agenda hoeft geen probleem op te leveren, reiskosten en uren horen op een keurig lijstje te staan en van de kosten moeten bonnen aanwezig zijn. Zorg dat alles klaar ligt, zet van tijd tot tijd een lekker bakkie koffie, vertel enthousiast over je vak en zie dan dat waarschijnlijk iedereen lekker vroeg thuis is. Uiteraard is dit een versimpelde weergave, maar in de praktijk werkt het vaak wel zo. Het leef- en werkpatroon van een gemiddelde artiest is nu eenmaal afwijkend en grillig en het is bijna een mission impossible voor een ambtenaar om daar een vinger achter te krijgen. Als je dan ook nog in aanmerking neemt dat een ambtenaar het ongelijk van zijn klant moet kunnen bewijzen (en wie kan dat bij een artiest?), dan heb ik ongemerkt misschien toch nog iets van de heldenstatus afgepoetst. Hoewel… een artiest die de zaakjes keurig voor elkaar heeft blijft voor mij gewoon een held.

naar boven

Artiesten zijn ondernemende mensen. (door André Hubregtse)

Vooral de uitverkorenen die van hun hobby hun beroep hebben gemaakt hebben het er druk mee. Optreden is slechts het eind- en middelpunt van een lange reeks werkzaamheden die moet worden verricht om als (semi)professioneel in de markt te blijven. Velen hebben helaas niet in de gaten dat al die moeite rijkelijk wordt beloond door de fiscus, mits je niet aarzelt om je te presenteren als ondernemer. En dat kan eerder dan je denkt. 

Drie categorieën

In de aangifte inkomstenbelasting zijn grofweg drie inkomenscategorieën te onderscheiden met ieder hun eigen regels en belastingfaciliteiten: werknemers in dienstbetrekking, ondernemers en mensen die resultaat uit overige werkzaamheden genieten (bijverdiensten). Artiesten zitten vrijwel nooit in de eerste categorie, dus die laten we buiten beschouwing. Wel vinden we veel artiesten in de categorie resultaat uit overige werkzaamheden (ROW). Heel erg is het niet om daar in te zitten, want je kunt bijvoorbeeld gewoon al je kosten in aftrek brengen alsof je ondernemer bent. The place to be echter is  de rubriek winst uit onderneming (WUO). Naast je kostenaftrek krijg je dan namelijk ook een aantal niet te versmaden belastingfaciliteiten. Je moet wel aan een paar extra voorwaarden voldoen, maar we gaan zien dat daar wel overheen te komen is.

De eisen aan het ondernemerschap

In de fiscale jurisprudentie is een definitie ontstaan met daarin kenmerken die iemand tot ondernemer bestempelen. Zo moet je duurzaam deelnemen aan het economisch verkeer met het oogmerk winst te behalen en tevens moet er in objectieve zin winst te verwachten zijn. Artiesten die uitsluitend tussen de schuifdeuren bij oma optreden, kunnen dus geen een ondernemer zijn. Ook goedwillende, maar helaas zeer onsuccesvolle artiesten zullen dit stadium niet snel bereiken omdat het bedrag onder de streep maar niet positief wil worden. De meeste artiesten kunnen echter, door de aard van het werk, gewoon ondernemer zijn en… daar heb je niet eens een Verklaring Arbeidsrelatie (VAR) voor nodig!

De zelfstandigenaftrek

Als ondernemer heb je verschillende faciliteiten die voordelig kunnen zijn. In het kader van deze column kunnen we die niet allemaal behandelen, maar er is één faciliteit die eruit springt en dat is de zelfstandigenaftrek. Om voor zelfstandigenaftrek in aanmerking te komen moet je in de eerste plaats ondernemer zijn. Verder moet je aannemelijk kunnen maken dat je op jaarbasis minimaal 1.225 uren aan je onderneming besteedt. Dat lijkt niet veel, maar is nog altijd zo’n 25 uur per week en daar breken toch behoorlijk wat would be ondernemers hun nek over. Bovendien is het een faciliteit waar de belastingdienst intensief op controleert omdat het over een grote aftrekpost gaat. Zo is bij een winst tot e 13.360 de aftrek maar liefst e 9.028 per jaar. In de eerste drie jaar van je bedrijf komt daar nog eens e 2.019 per jaar bij, in totaal dus e 11.047 (cijfers 2007). Zonder één cent belasting te betalen kan een gemiddeld artiest daarvoor heel wat keertjes op de planken staan.

De weg naar de ‘hemel’

Die is minder lastig dan het lijkt. Zoals hierboven al gememoreerd kan in principe iedere artiest die geregeld optreedt ondernemer zijn, met of zonder VAR. Ook het urencriterium hoeft ook geen onoverkomelijk probleem te zijn. Artiesten maken veel on(be)grijpbare uren en hebben daarom in de bewijslast een streepje voor. Als je per dag een keurige urenlijst bijhoudt zal deze erg moeilijk te bestrijden zijn. Denk daarbij vooral ook aan indirecte uren zoals repeteren, repetitievoorbereiding, componeren, arrangeren, bijhouden administratie en website, onderhoud instrumentarium, bezoeken muziekwinkels, enzovoort. De slachtoffers die de aftrek niet redden zijn dan ook vrijwel altijd degenen die zo’n urenlijst niet hebben bijgehouden. Een beetje creativiteit wordt gevraagd, maar welke artiest zit daarom nou verlegen?

Toetsenist-Entertainer Peter-Jan Knape onderscheiden,